Cockney Rejects

Cockney Rejects

brytyjski zespół punkrockowy utworzony w 1979 w londyńskiej dzielnicy East End przez wokalistę Jeffa Turnera (właśc. Jeff Geggus), gitarzystę Micka Geggusa, basistę Vince'a Riodana i perkusistę Andy'ego Scotta. W późniejszych latach wielokrotnie zmieniała skład – jedynymi stały członkami pozostali Turner i Geggus (którzy są braćmi). Ich piosenka "Oi, Oi, Oi," z 1980 stała się inspiracją do określenia stylu muzycznego nazwą Oi (street punk)

Pennywise

Pennywise

Amerykański zespół punkowy powstały w 1988, jeden z przedstawicieli tzw. punkowego odrodzenia lat 90. XX wieku. Muzykę grupy można określić generalnie jako punk, oparty na solidnej tradycji tzw. kalifornijskiego hardcore'u (szybka, dynamiczna i melodyjna muzyka), z umiejętnie dodanymi elementami funku, popu i klasycznego rocka.

The Analogs

The Analogs

Polska grupa grająca odłam punka zwany Oi!. Powstała w Szczecinie w roku 1995 z inicjatywy czterech starszych członków zespołu Dr. Cycos: Marka Adamowicza, Ziemowita Pawluka oraz Pawła Czekały.

Aktualny skład

Dominik "Harcerz" Pyrzyna - śpiew
Jakub "Krawat" Krawczyk - gitara
Tomek "Major" Majorek- gitara basowa
Paweł "Piguła" Czekała - gitara
Marcin "Jurek" Grzelak - perkusja

• 
  

Bad Religion

Bad Religion

Amerykańska grupa punk rockowa, utworzona w Kalifornii w 1980 r. przez Grega Graffina (wokal), Bretta Gurewitza (gitara) oraz Jaya Bentleya (bas) i Jaya Ziskrouta (perkusja). Od początku Bad Religion krytykuje "amerykański sen", a nazwa zespołu "zła religia" oznacza sprzeciw wobec wszelkiej zorganizowanej religii (antyteizm). W 1981 r. grupa wydała swoje debiutanckie EP Bad Religion w nowo powstałej wytwórni Epitaph Records (założonej przez Bretta Gurewitza). Rok później światło dzienne ujrzał ich pierwszy longplay How Could Hell Be Any Worse?, który przysporzył zespołowi wielu fanów i sprzedał się w 30 tys. egz. W czasie jego nagrywania Jay Ziskrout opuścił zespół i został zastąpiony przez Pete'a Finestone'a. Rok później grupa odeszła całkowicie od punkowego brzmienia i wydała Into the Unknown, album w dużym stopniu bazujący na brzmieniu syntezatorów. To wydanie było całkowitym zaskoczeniem i rozczarowaniem dla fanów, co skutkowało w bardzo słabej sprzedaży (w ostatnich latach zainteresowanie tą płytą wzrosło: album, którego wydano jedynie 10 000 sztuk, osiąga na niektórych aukcjach internetowych cenę ponad 100 dolarów). W 1984 zespół wydał nowe EP – Back to the Known, na której gitarzystą był Greg Hetson (grał wcześniej solówkę w utworze "Part III" na How Could Hell Be Any Worse?) z Circle Jerks. Bad Religion reaktywowali się w 1987, odtąd z dwoma gitarzystami: Gurewitzem i Hetsonem i wydali kolejny album – Suffer. Następne płyty, No Control (1989), Against the Grain (1990), który przekroczył nakład 100 tys. egz. tylko zwiększyły popularność grupy. Przed sesją nagraniową do albumu Generator w 1992 zespół opuścił perkusista Pete Finestone, którego zastąpił Bobby Schayer. W 1993 po nagraniu kolejnego LP Recipe for Hate Epitaph odsprzedał prawa do albumu większej wytwórni Atlantic Records, gdzie odtąd miały się ukazywać wszystkie płyty Bad Religion aż do 2000 roku. Wydanie Stranger Than Fiction w 1994 przyniosło zespołowi największy sukces komercyjny, jednak wkrótce po tym opuścił go gitarzysta Brett Gurewitz. Oficjalnym powodem odejścia był nadmiar obowiązków spowodowany prowadzeniem wytwórni Epitaph, jednak nie były tajemnicą jego złe relacje z resztą grupy, a w szczególności z basistą Jayem Bentleyem. Nowym gitarzystą Bad Religion został Brian Baker, znany z takich zespołów jak Minor Threat czy Dag Nasty. Ponieważ Graffin i Gurewitz dotąd dzielili obowiązki pisania utworów, teraz ten ciężar spadł całkowicie na Grega - spowodowało to obniżenie się jakości tekstów, z drugiej strony Brian Baker znacznie wzbogacił brzmienie grupy, która tworzyła już nie tylko proste, punkowe piosenki, co pokazały albumy The Gray Race (1996), oraz No Substance (1998) promowany singlem Raise Your Voice z udziałem Campino - lidera kultowej niemieckiej grupy Die Toten Hosen. Po mniej udanej płycie The New America (2000) popularność grupy zaczęła spadać. Doprowadziło to do odejścia z Atlantic Records w 2001. Niedługo po tym, z powodu poważnych kontuzji ramion, z zespołu musiał odejść perkusista Schayer. Zastąpił go Brooks Wackerman, który grał wcześniej w Suicidal Tendencies. Do Bad Religion wrócił również Brett Gurewitz, a grupa do Epitaph Records. Wydany w 2002 The Process of Belief jest uważany przez fanów za powrót do dawnego stylu, sprzed przejścia do wytwórni Atlantic. W 2004 r. ukazał się album The Empire Strikes First. 9 lipca 2007 w Europie i 10 lipca 2007 w USA ukazała się nowa płyta, która nosi tytuł New Maps of Hell.

NOFX

NOFX

amerykański zespół punk rockowy utworzony z inicjatywy Erica Melvina, Erika Sandina oraz Fat Mike'a (właściwie Mike Burkett) w 1983 roku. Uważani są za weteranów amerykańskiej sceny punkowej, wciąż bardzo zangażowani w jej rozwój. Największą popularność grupa osiągnęła w 1994 roku dzięki krążkowi pt. "Punk in Drublic", który zyskał miano złotej płyty. NOFX wydał 10 albumów studyjnych, 15 Ep'ek oraz 7 singli. Dotychczas zespół sprzedał ponad 6 mln płyt na całym świecie. W 2008 roku grupa zaczęła kręcić krótkie filmiki na temat tras koncertowych, poszczególnych członków zespołu oraz innych ciekawostek wziętych z życia muzyków. Filmiki zatytułowane "NOFX: Backstage Passport" dostępne są na portalu Youtube. Zespół zagrał jak dotąd jeden koncert w Polsce 09.10.1996 w Poznaniu (Eskulap) w ramach trasy "Heavy Petting Eurotour". 07.07.2010 wystąpi w Warszawskim klubie Palladium (jako support zagra Eye for an Eye).